Erop of eronder...

Het is moeilijk te geloven. Daar is dan het meest rechtse kabinet aller tijden in Nederland met een programma van bezuinigingen en sociale afbraak dat alleen als een regelrechte “oorlogsverklaring” van bovenaf te beschouwen valt. Maar de reactie van onderop blijft grotendeels uit. Het is vooralsnog rustig in de Nederlandse straten, enkele welkome uitzonderingen daargelaten. Wij hopen met de stukken in deze krant bij te kunnen dragen aan het hervinden van de benodigde strijdbijlen. Als het immers niet lukt om genoeg verzet te bieden, zullen de ondernemers en hun politieke vriendjes zo'n beetje alles slopen dat van waarde is voor het dagelijks leven.

When you are on the bottom, you must organize from the bottom up! (Ursula le Guin, The Dispossessed)

(door: polderzapatistas) 

Wij zijn onderop

 Misschien begint het probleem al bij wie zich deel voelt uitmaken van dat 'onderop'. Maar het regeerakkoord van dit gedoogkabinet maakt dat eigenlijk ontzettend makkelijk: alle niet-Westerse migranten, iedereen die niet productief is volgens het absurde neoliberale wereldbeeld, iedereen die links is, iedereen die meer dan de gemiddelde zorg nodig heeft, alle krakers en alternatievelingen, iedereen die samenleving wil opbouwen buiten de commerciële wereld om, iedereen die oud is, kunstenaars en “asocialen”, iedereen die huur betaalt, alle arbeiders die van hun loon niet alle levenskosten kunnen betalen en degenen die binnenkort ontslagen zullen worden.

voorpmichielresizNu al deze mensen naar de maatschappelijke onderkant gedreven worden, zullen ze zich ook van onderop moeten organiseren. Meer dan ooit geldt dat ze niet in de valstrik van hun “verdeel-en-heers”-strategie moeten trappen. Zonder zich in het keurslijf van 'absolute eenheid' gedicteerd door de meest gematigde bondgenoot te laten dwingen. Want dan wordt het weer een voorspelbaar poldergebeuren met wat inspraak over een beetje minder pijn. Deze keer is dat niet voldoende. Het gaat nu om het eggie.

In de aanval

Maar hoe te vermijden dat je niet telkens weer in de uitgejouwde reactionaire positie belandt , ingepakt als hervorming van het bestaande beleid? Onderop zal de taal van eisen en doelen moeten heruitvinden; politieke eisen stellen die tegelijkertijd visionair zijn, uitdrukken dat we naar een andere en rechtvaardige maatschappelijke orde verlangen. Eisen en doelen stellen die in de aanval gaan in plaats van de regering alleen netjes te “vragen” minder te snoeien en als “beschaafde burger” alleen een “grens te willen trekken” (marsderbeschaving.nl). Kampagnes voor “Basisinkomen voor iedereen” of “Recht op de stad” of "Niemand is illegaal" moeten zich dan ook voor minimaliststische eisen en inpoldering hoeden. Van bovenaf zijn de frontlinies duidelijk gesteld. Die moeten nu ook niet meer ontweken worden, zoals de vakbondstop en veel sociaaldemocratische NGO's dat proberen. Het gaat er juist om ze te benoemen: ja, we hebben wat te winnen als het gaat om ons onderwijs, ons werk, onze kinderopvang, goede gezondheidszorg en oudedagvoorziening, ons openbaar vervoer, betaalbaren woningen, vrijplaatsen en onze muziek en cultuur.. Momenteel wordt het recht van veel mensen op alle deze voorzieningen afgebroken. Er rest maar een optie: organiseren en tegenaanval.

Een wereld te winnen

Er zijn telkens weer momenten geweest in de geschiedenis waarop mensen ophielden zich alleen maar bezig te houden met hun de alledaagse zaken, dromen, waarden, en gesprekken. Momenten waarop alles opeens in een groter verband werd gezien. Misschien staan we ook weer aan het begin van zo’n moment. Misschien wordt een groot gedeelte van “onderop” nu wakker en beseft dat de welvaartsstaat binnen een steeds verder uitdijende wereldeconomie nooit als einde van de geschiedenis bedoeld was. Dat er nog zo veel te wachten staat, zoveel waarvoor gestreden moet worden. Maar dat er ook een hele wereld te winnen valt. Een wereld voorbij discussies over pensioenleeftijdverhogingen en hypotheekrenteaftrek. Een wereld die het waard is om de planeet van de mensheid genoemd te worden.

Aus armes, citoyens!

Hoe dan, vraagt u misschien? Ah makkelijk: Organiseer solidariteit met slachtoffers van crisis en bezuinigingen. Benut de crisis om echte koerswijzigingen af te dwingen (terug naar ‘business as usual’ van voor september 2008 is ook een ramp). Steun stakingen, sluit je aan bij bestaande basisorganisaties of als die niet in je buurt is: richt zelf een basisgroep op. Verwerp het pensioenakkoord, doe mee aan rellen en directe acties, organiseer media en berichtgeving (van poster en spandoek tot website, kranten en boekwinkels). Organiseer scholing over de economie, vertel wat de realiteit in Griekenland is, steun actievoerende ouderen, kunstenaars, krakers en migranten. Ende, wanhoopt niet: er is een overal een opleving van basisactivisme en linkse strijd te bespeuren. Ook dat is een effect van deze crisis en dit brievenbuspisserskabinet. Ze worden bedankt!

 Nu of nooit

601_sloopkogel